Bitmeyen Yolculuk

Geçen hafta kapımızdan bir anne çıktı, arkasından oğlu….

Oğlan yirmilerinde, gözleri yere bakıyor.

Anne kapıda durdu, bana döndü ve sadece şunu söyledi: Oğlum uyurken bile ağlıyor.

O cümle içime oturdu. Çünkü bu işte en çok anneler yoruluyor. Babalar sessizce köşede çöküyor. Çocuklar ise bir süre sonra kendilerine bile anlatamaz hale geliyor.

Bana gelen genç dedi ki abi ben rüyamda bile kendimi kaybediyorum. Sustum. Ne diyeceğimi bilemedim ilk anda. Sonra söyledim, rüyan sana kaybolduğunu göstermiyor, sana hala bir yere ait olmak istediğini gösteriyor. İnsan rüyasında kaybettiği şeyi arar. Demek ki sen daha arıyorsun. Vazgeçmemişsin.

Bu yolculuk böyle bir şey. Kimse bir gecede iyileşmiyor. Kimse bir ilaçla, bir sözle, bir ayeti kerimeyle düzelmiyor. Yavaş yavaş, bazen geriye düşerek, bazen utanarak, bazen ağlayarak yürünüyor.

Burada önemli olan şu, kimse bu yürüyüşte yalnız bırakılmamalı. Ben yıllardır bu işin içindeyim, şunu çok net gördüm. Bu işin bir çerçevesi olmalı. Herkes kendi işini yapmalı.

Yeşilay YEDAM var mesela.

Oraya gelen insan ilk önce dinleniyor.

Kimse yargılamadan, kimsenin hayatına etiket yapıştırmadan dinleniyor. YEDAM o ilk nefes.

O kapıdan içeri girmek bile başlı başına bir cesaret.

Sonra Sağlık Bakanlığı’nın merkezleri var. AMATEM’ler, hastaneler, doktorlar.

Tedavinin o kısmı bizim işimiz değil, orası uzmanların işi. Bizim görevimiz o kapıdan çıkan insanın elini bırakmamak. Eve gittiğinde, iş aradığında, eski arkadaşları kapısını çaldığında yanında olmak.

Yani zincir gibi düşünün. YEDAM bir halka, hastane bir halka, biz bir halka, aile bir halka. Bir halka eksik olursa zincir tutmuyor.

Bana soruyorlar, bu iş ne zaman bitecek diye. Ben de diyorum ki bitmeyecek. Ama bu korkutucu bir şey değil. Bu yol bitmeyen bir yol değil, yürüdükçe önü açılan bir yol. Sen yürüdükçe, çocuğun okula giderken sana sarılıyor. Eşin sana yeniden güveniyor. Annen kapıda beklemekten vazgeçip içeri giriyor.

Hayal kurmak kolay. Herkes kuruyor.

Önemli olan o hayali gece rüyanda görecek kadar istemek, gündüz de onun için kalkıp bir şey yapmak.

Kimseye bitti demeyin. Yoruldu deyin. Bir süre otursun, dinlensin, sonra yine kalksın. Yeter ki yürümekten tamamen vazgeçmesin.

Yürümekten vazgeçmeyenlere selam olsun.

Ömer Karataş

Kocaeli Bağımlılıkla Mücadele ve Rehabilitasyon Derneği Yönetim Kurulu Başkanı