Nöbetçi Eczaneler
Türkiye’nin gündemi her gün değişiyor.
Ekonomik krizler, siyasi tartışmalar, dış baskılar, toplumsal gerilimler derken milletin zihni adeta bir bilgi bombardımanı altında tutuluyor. İşte tam da böyle bir dönemde yeniden gündeme getirilen bir mesele var: Heybeliada Ruhban Okulu.
Kimileri bunu sadece bir “din özgürlüğü” konusu olarak görüyor. Kimileri ise sıradan bir eğitim meselesi sanıyor. Oysa tartışmanın merkezinde çok daha büyük bir konu duruyor: Türkiye Cumhuriyeti’nin egemenlik hakları.
Milli Mücadele yıllarında Türk milletinin yanında duran, Papa Eftim’in mirasını taşıyan Selçuk Erenerol’un yaptığı açıklamalar, meselenin sadece dini değil; siyasi, hukuki ve stratejik bir boyut taşıdığını bir kez daha gözler önüne seriyor.
Bugün tartışılan mesele yalnızca bir okulun açılıp açılmaması değildir.
Asıl mesele; “ekümeniklik” adı altında Türkiye içinde farklı bir otorite alanı oluşturulup oluşturulmayacağıdır.
Lozan’dan bu yana Türkiye Cumhuriyeti’nin tavrı nettir. Fener Rum Patrikhanesi’nin statüsü bellidir. Türkiye sınırları içerisindeki Rum Ortodoks vatandaşların dini ihtiyaçlarını karşılayan bir kurumdur. Ne siyasi bir otoritedir ne de uluslararası bir egemenlik makamıdır.
Fakat yıllardır “ekümenik patrik” söylemiyle farklı bir yapı inşa edilmeye çalışılıyor.
Bu söylem sadece dini bir unvan değildir. Arkasında uluslararası siyasi hedefler vardır.
Bugün dikkat edilmesi gereken nokta şudur:
Eğer Heybeliada Ruhban Okulu, Türkiye Cumhuriyeti’nin anayasal sistemi dışında özel statülü bir yapı hâline getirilirse, bu yalnızca bir eğitim kurumu meselesi olmaktan çıkar. Hukuki ve siyasi sonuçlar doğurur.
1971 Anayasa Mahkemesi kararı ortadadır. Türkiye’de devlet denetimi dışında özel yükseköğretim modeli kabul edilmemiştir. Devlet üniversiteleri ve vakıf üniversiteleri sistemi vardır. Bunun dışında ayrıcalıklı, özerk ve uluslararası bağlantılı bir yapı oluşturulması anayasal tartışmaları beraberinde getirir.
Üstelik mesele sadece hukuk da değildir.
Türk milleti geçmişte bu coğrafyada yaşanan acıları unutmuş değildir. Mora’dan Kıbrıs’a, Pontus çetelerinden EOKA saldırılarına kadar Türk milletinin yaşadığı katliamlar tarih sayfalarında durmaktadır. Karadeniz’in neden “Türk kanıyla kızardığı” anlatılmadan, Kıbrıs’taki toplu mezarlar konuşulmadan, bu mesele eksik değerlendirilir.
Bugün bazı çevreler tarihi unutturmaya çalışıyor.
Millet hafızasını kaybedince direnç de kayboluyor.
Oysa Türkiye Cumhuriyeti sıradan bir devlet değildir.
Bu devlet emperyalizme karşı kurulmuş bir bağımsızlık iradesidir.
Atatürk’ün kurduğu Cumhuriyet’in temelinde tam bağımsızlık vardır.
Laiklik ise sadece din ve devlet işlerinin ayrılması değil; devlet egemenliğinin herhangi bir dini ya da dış otoriteye teslim edilmemesidir.
Türk milletinin töresinde zaten ruhban tahakkümü yoktur. Türk devlet geleneğinde hiçbir dini sınıf devletin üstüne çıkarılmamıştır. Çünkü Türk’ün özü bağımsızlıktır.
Bugün yapılması gereken şey; meselelere sloganlarla değil, hukuk ve tarih bilinciyle bakmaktır.
Ne kör bir düşmanlık ne de teslimiyet…
Türkiye Cumhuriyeti’nin yasaları açıktır. Eğer dini eğitim ihtiyacı varsa, bunun yolu da bellidir. Devlet denetiminde, anayasal sistem içerisinde çözüm üretilebilir. Fakat devlet içinde devlete dönüşebilecek yapılara göz yumulursa, bunun sonuçları ileride çok daha ağır olur.
Milletler bazen silahla değil, zihinlerin uyuşturulmasıyla teslim alınır.
Türk milleti geçmişte nice badireler atlattı.
Bugün de aynı ferasetle hareket etmek zorundadır.
Çünkü mesele bir okul meselesinden çok daha büyüktür.
Mesele; Türkiye Cumhuriyeti’nin egemenlik haklarıdır.
YORUMLAR