Nöbetçi Eczaneler
Bir şeyi artık açık açık konuşmak zorundayız.
Türk milleti yenilgiyi de bilir, mağlubiyeti de bilir. Bu millet tarih boyunca nice badirelerden geçti. Gerektiğinde aç kaldı, gerektiğinde cepheye koştu, gerektiğinde evladını vatan uğruna toprağa verdi. Ama hiçbir zaman başarısızlığın üstünü bahanelerle örtenleri alkışlamadı.
Bugün eleştiren milyonlarca insanın tek suçu nedir?
Milli takımını sevmek mi?
Sabahın köründe kalkıp ekran başına geçmek mi?
Yağmurda, çamurda, dünyanın öbür ucunda tribünleri doldurmak mı?
Bir mağlubiyetin ardından “Neden?” diye sormak mı?
Bir vatandaşın, bir taraftarın, bir milletin eleştiri hakkı vardır. Bu hak anayasal bir haktır. Demokrasilerde yönetenler de, federasyonlar da, teknik heyetler de, futbolcular da eleştirilebilir. Eleştiriye “ihanet”, eleştireni “akbaba” ya da “sırtlan” olarak görmek ise sorunu çözmez, aksine milletle yönetilenler arasına duvar örer.
Asıl sorulması gereken soru şudur:
Yirmi beş yıldır Dünya Kupası hasreti yaşayan bir ülke neden hâlâ öz eleştiri yapmıyor?
Dünya Kupası’nda takım sayısı artıyor, futbol dünyası değişiyor, birçok ülke gelişiyor. Biz ise her başarısızlığın ardından aynı cümleleri dinliyoruz:
“Şanssızdık.”
“Çok eleştirildik.”
“Rehavete kapıldık.”
Peki bir kez olsun neden;
“Milletimizden özür diliyoruz.”
“Daha iyi çalışacağız.”
“Hatalarımızdan ders çıkaracağız.”
denmiyor?
Bu millet düşman değildir.
Bu millet sırtlan değildir.
Bu millet akbaba değildir.
Bu millet, Çanakkale’de şahlanan Bozkurtların torunlarıdır.
Bu millet, Sakarya’da destan yazan arslanların evlatlarıdır.
Eleştiren de bizim insanımızdır, alkışlayan da.
Milli takım hepimizin takımıdır.
Başarı olunca “Biz kazandık” demeyi bilenler, mağlubiyet gelince “Siz eleştirdiniz” diyerek suçu millete yükleyemez.
Çünkü tribünleri dolduranlar başarısız olmadı.
Başarısız olan sahadakilerdir.
Dünyanın bir ucunda ay yıldızlı bayrağı dalgalandıran taraftar rezil olmadı.
Rezil olan, mücadele ruhunu sahaya yansıtamayanlardır.
Ama burada da bir ayrım yapmak gerekir.
Mesele kin değil, mesele hesaplaşma değil, mesele nefret değildir.
Mesele sorumluluk bilincidir.
Çünkü Türk milleti kimsenin düşmanı değildir.
Bu millet, başarılı olanı da bağrına basar, hata yapanı da yeniden ayağa kaldırmasını bilir.
Yeter ki samimiyet olsun.
Yeter ki kibir olmasın.
Yeter ki başarısızlığın faturası millete kesilmesin.
Daha acı olan ise başka bir gerçektir.
Bu ülkede nice kahramanlar sessizce unutuluyor.
Şehitlerimiz…
Gazilerimiz…
Ampute Milli Takımımız…
Filenin Sultanları…
Dünya arenasında bayrağımızı gururla taşıyan nice sporcularımız…
Onlar mütevazı imkânlarla mücadele ederken, milyonlar kazanan futbol dünyasının sürekli ayrıcalıklarla anılması vicdanları yaralamaktadır.
Bu ülkede kahraman olmak sadece futbolcu olmak değildir.
Kahramanlık; gerektiğinde vatan için can vermektir.
Kahramanlık; engeline rağmen dünya şampiyonu olmaktır.
Kahramanlık; ay yıldızlı bayrağı alnının teriyle göndere çektirmektir.
Ve unutulmamalıdır ki;
Türk milleti birlik olduğunda büyüktür.
Bu milletin fertlerini birbirine düşürecek sözler değil, birleştirecek ifadeler kullanılmalıdır.
Çünkü eleştiren de bizim insanımızdır.
Sahaya çıkan da bizim evladımızdır.
Federasyon da bizimdir.
Milli takım da bizimdir.
Ay yıldız da hepimizindir.
Biz birbirimizin düşmanı değiliz.
Biz aynı bayrağın altında yaşayan, aynı ezanı dinleyen, aynı tarihi paylaşan büyük bir milletiz.
Bugün ihtiyaç duyduğumuz şey suçlu aramak değil;
Samimiyet…
Sorumluluk…
Mücadele ruhu…
Ve yeniden Türk milletine yakışır bir karakter ortaya koymaktır.
Çünkü bu millet, başarısızlıktan değil;
Bahanelerden yorulmuştur.
YORUMLAR